Çocuklar arasında artan şiddet ve zorbalık, yalnızca bireysel bir sorun değildir; toplumsal, ailevi ve sistemsel dinamiklerin bir sonucudur.
Bir çocuğun şiddet davranışı göstermesi, çoğu zaman arkasında ihmal, istismar, yoksulluk ve duygusal yoksunluk gibi risk faktörlerinin varlığına işaret eder.
Bu nedenle çocuklara yalnızca “suçlu” etiketiyle yaklaşmak yerine, “suça sürüklenen çocuk” kavramını temel alan koruyucu, önleyici ve kapsayıcı yaklaşımlar geliştirmek zorundayız.
Unutulmamalıdır ki; her çocuk, desteklendiğinde iyileşebilir.
Çocukları cezalandırmak değil, anlamak ve güçlendirmek önceliğimiz olmalıdır.
Çocukların yüksek yararını esas alan politikalar ve uygulamalar için hep birlikte sorumluluk almalıyız.
